Ślub w Japonii można zawrzeć na cztery sposoby: urzędowo, po katolicku, buddyjsku oraz zgodnie z ceremonią shinzenshiki. Zawarcie związku małżeńskiego w urzędzie stanu cywilnego nie ma zupełnie nic wspólnego z polskim pojmowaniem tej uroczystości. Chodzi po prostu o wypełnienie i podpisanie stosownych dokumentów. Znacznie bardziej uroczysty charakter ma tradycyjny ślub po japońsku. Narzeczonych obowiązują tradycyjne stroje: panna młoda musi założyć białe kimono oraz nakrycie głowy w tym samym kolorze (tzw. tsuno kakushi, czyli nakrycie głowy, pod którym kobieta chowała nieprzystające jej rogi zazdrości i egoizmu). Po zaślubinach panna młoda nakłada jeszcze barwną szatę nazywaną uchikake. Z kolei mężczyzna zakłada kimono z naszytymi na nim herbami rodowymi oraz spodnie hakama. W uroczystości bierze udział jedynie najbliższa rodzina, a jej głównym elementem jest rytualne oczyszczenie oraz wypicie sake z trzech czarek.

Chociaż śluby według shinzenshiki są ściśle związane z kulturą japońską, to jednak znacznie większym zainteresowaniem cieszą się ślubu chrześcijańskie. Mogą być zawierane zarówno przed obliczem białego kapłana, jak też udzielają ich klerycy z seminarium. Zdarza się i tak, że para młoda nie wyznaje religii katolickiej, ale pragnie wstąpić w związek małżeński zgodnie z zasadami ceremonii chrześcijańskiej. Jest to możliwe w specjalnie zorganizowanych kaplicach ślubnych, mieszczących się w centrach handlowych lub w hotelach. Oczywiście nie ma tu prawdziwego kapłana, ale młodym wystarcz, iż godnie zastępuje go ktoś inny. Poza tym warto dodać, że wielu katolików współpracuje z firmami zajmującymi się organizacją ślubów, w związku z czym firma ma do wyboru „kapłanów” o określonym kolorze skóry, włosów lub oczu.

Skąd wzięła się tak duża popularność ślubów chrześcijańskich? Przede wszystkim z ich pięknej oprawy oraz marzenia każdej japońskiej dziewczynki o możliwości założenia białej sukni, dzięki której czują się prawdziwe księżniczki. W tym miejscu należy zauważyć, że modę na zachodnie suknie ślubne zapoczątkowała cesarzowa Michiko. Od dnia jej ślubu w 1959 roku niemal każda kobieta marzy o możliwości włożenia podobnego stroju.

Ostatnim rodzajem ślubnej uroczystości jest ceremonia według nakazów buddyzmu. W ostatnim czasie odchodzi się od zawierania małżeństw w obrządku buddyjskim, gdyż religia ta kojarzy się bardziej z przemijaniem i pogrzebami niż z weselem i radością.

Oczywiście, po ślubie przychodzi czas na wesele. Jest to jednak krótka (zaledwie kilkugodzinna) uroczystość, której momentem kulminacyjnym jest krojenie tortu. Co ciekawe, jest to najczęściej sztuczne ciasto, a jedynie część, która ma zostać pokrojona przez nowożeńców nadaje się do spożycia. Czym jeszcze różni się wesele po japońsku od wesela po polsku? Przede wszystkim usadzeniem gości – obok młodych zasiadają ludzie o największym autorytecie i pozycji społecznej, z kolei rodzice siedzą jak najdalej od nowożeńców. Zamiast zespołu muzycznego i wodzireja zabawianiem gości zajmuje się konferansjer oraz tzw. pomocnicy pary młodej. Do zadań tych ostatnich należy m.in. dyskretne informowanie gości o tym, kiedy mają wstać i wznieść toast.